Kleszcz łąkowy (Dermacentor reticulatus) jest szeroko rozpowszechniony w Polsce, zwłaszcza w regionach wschodnich i centralnych, zamieszkując łąki, pastwiska oraz skrajne strefy lasów. Jest obligatoryjnym ektopasożytem, przyczepiając się na kilka dni do żywicieli takich jak psy, bydło, konie oraz dzikie ssaki (jeleń, lis) w celu pobrania krwi. Pasożyt jest wektorem patogenów zoonotycznych, m.in. Babesia canis, Anaplasma phagocytophilum i Rickettsia spp., co stanowi zagrożenie zarówno dla zwierząt gospodarskich, jak i ludzi. Zakażenia przenoszone przez D. reticulatus generują znaczne straty ekonomiczne w hodowli, szacowane na kilkanaście milionów złotych rocznie w Polsce.